Arena Krajowa

W tym miesiącu Weandil postanowił zrobić sobie zasłużoną przerwę od prezydentury. Jako że byłem jedynym chętnym na jego zastąpienie, to podsumowanie tym razem będzie również aktualizacją celów jakie postawiłem sobie podczas prezydenckiej inauguracji. Niestety, nie dość że niektórych celów nawet nie ruszyłem, to pojawiły się też niespodziewane niepokoje społeczne.

Zacznę właśnie od tych zamieszek. Pewna grupa osób, najwyraźniej niezadowolonych z decyzji jakie ostatnio podejmowaliśmy wraz z rządem, postanowiła wywołać małą rebelię. Złożyły się na nią działania takie jak: wprowadzanie zamętu na Discordzie i na czacie w grze, blokowanie ustaw czy też celowe strzelanie po niewłaściwej stronie w bitwach. O ile część z tych akcji była jedynie delikatnie irytująca (jak ogłoszenie na czacie nieistniejącej zbiórki, albo puszczenie ustawy o zwiększeniu podatku), to inne wiązały się już z bezpośrednimi stratami finansowymi i komplikowały rządowe plany (jak celowe strzelanie po złej stronie, które wymuszało na nas dodatkowe wydatki, czy też blokowanie kongresu puszczaniem bezsensownych ustaw). Niestety, mimo kilku rozmów z przywódcami rebeliantów, nie udało mi się jeszcze ustalić, co dokładnie było przyczyną buntu i co mogłoby go zakończyć.

Jednym z prezydenckich celów, jakie sobie założyłem, była próba wprowadzenia regularnych zbiórek. Tutaj sytuacja wyglądała dotychczas bardzo słabo – jedna zbiórka z niewielką frekwencją. Głównymi przyczynami takiego zaniedbania tematu były przytłaczająca ilość pracy w dyplomacji i brak godnych uwagi bitew. O temacie jednak nie zapominam i, jeżeli nie stanie się nic niespodziewanego, nadam mu na najbliższe tygodnie wyższy priorytet.  

Ponawiam również zaproszenie do pomocy w rządzie. Od mojego ostatniego artykułu jedynym nowym członkiem rządu został rrarr, który pełni funkcję wiceministra obrony narodowej. Nadal poszukujemy rzecznika rządu i ministra edukacji narodowej. Miejsce znalazłoby się również dla wiceministra spraw zagranicznych. Zainteresowanych zapraszam do kontaktu na Discordzie lub poprzez PW w grze.



Gospodarka


Wpływy budżetowe zmalały w porównaniu do tych z września. O ile walutowe spadły nieznacznie i przyczyny są raczej oczywiste (głównie rezygnacja z reklamy zwrotów podatkowych dla obcokrajowców), to te w złocie spadły zauważalnie. Najprawdopodobniejszą przyczyną jest brak dużych inwestycji spowodowany zbliżającym się dniem ulepszania ośrodków treningowych (dzień 200, koszt 170g).

Bankructwo nam jednak nie grozi. W momencie kiedy obejmowałem stanowisko prezydenta, w przeddzień końca długiej i wyniszczającej wojny z Gruzją, nasze zasoby wynosił łącznie 341,46g (pomijając aktywa krajowego Orga). Aktualnie jest to 654,96g, co daje średni dzienny wzrost w okolicach 30g. Na tle bogatszych sąsiadów taki stan konta wypada może słabo, ale nie zapominajmy, że mocno się na wojnie z Gruzją wykosztowaliśmy.

Tak jak zapowiadałem w artykule inauguracyjnym, większość nadwyżek budżetowych przeznaczane będzie na dalszych rozwój Orga. W najbliższych dniach zostanie on rozwinięty do poziomu 4, a następnie skupimy się na zwiększeniu mocy produkcyjnych. Nadal brakuje niestety dobrze opracowanego planu budżetowego i poprawa na tym tle będzie dla mnie głównym celem w nadchodzących tygodniach.



Arena Zagraniczna



Najważniejszymi dla nas wydarzeniami w ostatnich tygodniach były: wojną z Gruzją, traktat pokojowy tę wojnę kończący, oraz wstąpienie do nowego sojuszu. Wojnę i NAP opiszę nieco dalej w artykule, a w tym miejscu postaram się w jak najlepszych sposób opisać aktualną sytuację międzynarodową i miejsce Polski w nowym układzie sił.

Już pierwszego dnia po zakończeniu wyborów prezydenckich zostałem „zaatakowany” przez osoby reprezentujące dwa nowe sojusze. Obie strony oczekiwały szybkiej i ostatecznej odpowiedzi co do naszego udziału. Okazało się, że Polska miała stanowić klucz do przewagi jednej bądź drugiej strony. Wybór mocno utrudniały dobre relacje jakie mamy z członkami obu bloków. Z jednej strony mieliśmy Hiszpanię i Słowenię, z drugiej Chorwację, Turcję i Węgry. Dylemat był na tyle duży, że zdecydowałem się zwołać ogólnonarodowe referendum, na którym wspólnie wybraliśmy opcję drugą.

W skład naszego nowego sojuszu wchodzą oprócz nas obecnie: Chorwacja, Turcja, Węgry, Serbia, Macedonia, Peru i Indonezja. Kilka kolejnych krajów ma aktualnie status „przyjaznych” i być może dołączy oficjalnie w najbliższej przyszłości. Skład może przypominać ten z naszego pierwszego sojuszu - GUN. Długość współpracy i zaufanie były zresztą głównymi argumentami za wybraniem tej opcji. Oficjalną nazwą sojuszu jest WAR, lub po rozwinięciu skrótu - We Are Ready.

Drugim nowym sojuszem, którego zaproszenie odrzuciliśmy, jest Phalanx. W jego skład wchodzą aktualnie: Hiszpania, Słowenia, Portugalia, Rumunia i Grecja. Przede wszystkim szkoda było nam rezygnować ze współpracy z Hiszpanią. Na szczęście obie strony deklarują, że nie jest to koniec przyjaźni i nadzieja na Spoland w przyszłości pozostaje żywa.

Gruzja, Chiny i USA, które są względem nas wrogo nastawione niemalże od początku gry, na razie współpracują ze sobą na zasadzie przyjacielskiego paktu, bez formalnego udziału w żadnym sojuszu. Natomiast kraje Ameryki Południowej w większości sympatyzują z naszym sojuszem WAR. Nowością w tym regionie świata jest pakt ABC, w skład którego weszły Argentyna, Brazylia i Chile.

W najbliższym czasie powinniśmy być świadkami jednego dużego konfliktu, w którego centrum będą Paragwaj i Hiszpania. Dzisiaj rozpoczęła się pierwsza bitwa tej wojny, jednak prawdziwe emocje chyba jednak dopiero przed nami. Wojna ta jest stosunkowo niewygodna dla Polski, ponieważ utrzymujemy dobre relacje zarówno z Hiszpanią jak i Paragwajem. Obu tym państwom zawdzięczamy sporo po naszej ostatniej wojnie z Gruzją.

Innymi konfliktami, które mogą wybuchnąć w najbliższych dniach (i w których łatwiej byłoby nam wybrać stronę) są starcia na linii Peru – Chiny i Macedonia – Włochy. Musimy również bacznie obserwować ruchy wrogich nam krajów z najbliższej okolicy: Rumunii, Ukrainy i Rosji. Wszystkie przewidywania mogą jednak skomplikować zbliżające się zmiany od adminów. Za kilka dni ma dojść do przetasowania bonusowych zasobów na całym świecie, co może w efekcie wywrócić świat dyplomacji do góry nogami.

Mapa Polski w dniu 175. Tuż po przeniesieniu się z Danii do Szwecji.


Wojna z GruzjÄ…


Krótkie podsumowanie wojny wraz z podziękowaniami dla sojuszników napisałem już po angielsku w oddzielnym artykule. W dużej mierze będę się tutaj powtarzał, więc jeżeli ktoś czytał poprzedni artykuł, to polecam pominięcie tego działu.

Naszą ostatnią kampanię przeciw Gruzji można określić jako trzeci epizod konfliktu pomiędzy naszymi krajami. Pierwszym był najazd Gruzinów na nasze rdzenne regiony i niemalże całkowite wymazanie Polski. Drugim zaś odbijanie przez nas utraconych terenów i mozolny proces wyrzucenia Gruzji z ich litewskiej bazy.

Cała wojna trwała około trzy tygodnie. Pierwsza bezpośrednia bitwa była zarazem najbardziej efektowną w całej kampanii. Niszcząc DSa Q5 w Yamalii pokazaliśmy na co nas stać i zmusiliśmy zaskoczoną Gruzję do przeorganizowania się. Fantastycznie zmobilizowaliśmy się na tę bitwę jako cały kraj, ale na szczególne uznanie zasługuje tutaj Liberator, który wykręcił w tej bitwie rekordowe w historii Polski obrażenia. Na szacunek zasługuje też ponad miliard obrażeń zadanych przez Gruzinów w tej bitwie. Zwycięski atak w Yamalii zajmuje obecnie 4 miejsce na liście najbardziej epickich bitew (trzecie jeśli zignorujemy eventową bitwę o Londyn).

Innymi godnymi zapamiętania bitwami tej wojny były: gruziński kontratak w Yamalii, gruzińska obrona Władywostoku i zniszczenie DSa na wyspie Sachalin. Ostatnia z tych bitew szczególnie zapadła w pamięci wspomnianym na początku artykułu buntownikom, którzy później, wbrew postanowieniom traktatu pokojowego, starali się bezskutecznie i bezsensownie bronić tego regionu.

Podczas tego epizodu wojny szczególnie ważną funkcję odgrywało wzniecanie powstań. Gruzini praktycznie co dwa dni odpalali nam powstania w Danii, oraz na Litwie i Łotwie, my zaś próbowaliśmy je blokować, a w kontrze odpłacaliśmy im powstaniami w obu Koreach i w Japonii. Kluczowe były na pewno powstania na ziemiach rosyjskich. Z racji na to, że większość bezpośrednich bitew rozgrywała się na rdzennych regionach Rosji, to obie strony konfliktu miały w kilku z nich rozstawione DSy Q5. Co dwa dni, około godziny 21:30, ścigaliśmy się z Gruzinami o to komu uda się takie powstanie wywołać. Zwycięzca tego wyścigu miał dwa dni spokoju, przegrany zaś musiał następnego dnia bronić bardzo ważne strategicznie powstanie.

Jak wspominałem wyżej, sojusznikom za pomoc podziękowałem w oddzielnym artykule. Tutaj wymienię tylko tych, którzy pomogli nam najbardziej: Hiszpania, Chorwacja, Paragwaj, Turcja, Węgry, Indonezja, Kolumbia, Serbia. Na największe uznanie zasługuje oczywiście Hiszpania. Nie tylko za ogromne obrażenia i przepalających się tanków, ale też za pomoc w obronie powstań i wsparcie ekonomiczne. Mam nadzieję, że w najbliższym czasie będziemy mogli w jakiś sposób im się zrewanżować.

Nie udało nam się co prawda wypełnić wszystkich celów tej wojny, ale pokazaliśmy na co nas stać i ponownie pozytywnie zaistnieliśmy na arenie międzynarodowej. Pozbawiliśmy Gruzinów bonusów na wiele dni, mocno obniżając ich wpływy budżetowe. Zniszczyliśmy w efektowny sposób kilka DSów i w pewnym momencie mieliśmy nawet dostęp do Oceanu Spokojnego. Wykręcaliśmy naprawdę ładne obrażenia w czasie, kiedy większość innych krajów bawiła się w farmienie. Nie byłoby to możliwe bez imponującemu poświęcenia polskich obywateli, za które chciałbym w tym miejscu wszystkim podziękować.

Mapa Polski w dniu 158. Niedługo przed uzyskaniem dostępu do wybrzeża Oceanu Spokojnego.


NAP z GruzjÄ…


Podpisanie NAPa z Gruzją było trudną i (jak się później okazało) kontrowersyjną decyzją. Podjąłem ją wspólnie z rządem po długich debatach i analizach. Postaram się tutaj w skrócie opisać czym się kierowaliśmy wybierając takie, a nie inne rozwiązanie.

W momencie rozpoczęcia pertraktacji pokojowych wiedzieliśmy już o nadchodzących zmianach w grze i karze do obrażeń jaką mielibyśmy w każdej bitwie po ich wprowadzeniu (w tamtym momencie byłoby to 27%, a w połączeniu z DSem Q5 aż 52%). Do czasu wprowadzenia zmian mieliśmy 8 dni. Jako, że walka z Gruzją przy karze do obrażeń na poziomie 50% wydawała się być niewykonalną, to cały dylemat dotyczył naszych możliwości właśnie na następne 8 dni.

Podczas tej wojny nasze cele kilkukrotnie ewoluowały. Najpierw było to pozbawienie Gruzji bonusów, potem dojście do rdzennych regionów, a następnie eliminacja gruzińskich kolonii na wschodzie. Kiedy rozpoczynaliśmy rozmowy, nasz wschodni cel był już zablokowany przez sprytne zagranie Chin, które odcięły nas od dalszej pogoni za uciekającymi do Japonii Gruzinami. Ze względu na to, rozważaliśmy już tylko ewentualne przebicie się przez DSy do gruzińskich rdzennych regionów.

Oczywiście samodzielnie byłoby to ponad nasze siły, ale w grę wchodziła bezpośrednia pomoc od Chorwacji. Dostaliśmy deklarację zarówno od Chorwatów, jak i pozostałych nowych sojuszników, że jeżeli zdecydujemy się kontynuować wojnę to uszanują naszą decyzję i w miarę możliwości nam pomogą. Pierwsza bitwa po dołączeniu do WAR pokazała jednak, że poza tą chorwacką, pomoc o takiej sile może nie być wystarczająca. Natomiast zadowolenie wywołane w sojusznikach informacją o NAPie potwierdziło tylko moje wcześniejsze przypuszczenia, że (mając już na celowniku inny konflikt) nieszczególnie chcieli się w tę wojnę angażować.

Wbrew temu co mogą sądzić niektóre osoby, wybranie opcji sojuszu z Hiszpanią wcale nie musiało oznaczać innej jakości sojuszniczej pomocy na te hipotetyczne 8 dni. W tamtym czasie do Hiszpanów doszły już informacje o planowanej przez Paragwaj inwazji. Ponadto pojawiły się też plotki, jakoby część krajów Ameryki Południowej tylko czekała aż Hiszpania wystrzela się podczas naszej wojny z Gruzją. Podsumowując, wybierając opcję sojuszu z Hiszpanią, być może mielibyśmy jeszcze więcej argumentów za jak najszybszym zakończeniem walki i skupieniem się na nadchodzącym zza Atlantyku niebezpieczeństwie.

Pozostaje jeszcze kwestia sojuszników Gruzji. Przez większą część naszej kampanii wszyscy główni pomocnicy Gruzji byli mniej lub bardziej zajęci innymi konfliktami. Ograniczona była pomoc od USA, Słowenii i przede wszystkim Chin. Konflikty te zaczęły przygasać właśnie w momencie kiedy prowadziliśmy rozmowy pokojowe. W rezultacie dojść mogło do sytuacji, w której pomoc dla Gruzji znacznie by wzrosła, przy jednoczesnym osłabieniu pomocy dla nas.

Ostatecznie, po długich i męczących negocjacjach, wybraliśmy opcję wycofania się z Gruzji na naszych warunkach. Gruzini pokryli koszty logistyczne i zobowiązali się nie ingerować przez miesiąc w okolicach Bałtyku. Zamknęliśmy trzeci epizod konfliktu polsko-gruzińskiego pierwszym w jego historii NAPem. Zapobiegliśmy tym samym potencjalnemu zatytułowaniu epizodu czwartego jako: „Gruzja wraz z sojusznikami efektownie odbija wszystkie tereny okupowane przez Polskę”. Jestem przekonany, że do czwartego epizodu prędzej czy później dojdzie, ale jego tytuł nadal pozostaje sprawą otwartą.

Inwestycje


Za nami kolejny okres z fatalnymi cenami samolotów na czarnym rynku. Tydzień temu 1000 sztuk można było kupić nawet za 40g. W związku z tym, większość sprzedaży inwestycyjnej produkcji odbywała się podczas zbiórek po cenie minimalnej (5g/100). Przychody były mało imponujące, ale i tak fabryki #2 i #3 zwróciły się już prawie w 100%.

Ponownie przekładam temat kolejnej tury inwestycji. Tym razem nie tylko ze względu na słabe ceny, ale też i z powodu zbliżającego się ulepszania ośrodków treningowych. Przypominam za to o możliwości handlu udziałami pomiędzy inwestorami.

Poniżej przedstawiam wyniki wszystkich fabryk razem:




Pracownicy


Ponownie powiększam listę nagrodzonych, tym razem będzie na niej 12 osób. Średnia długość nieprzerwanej pracy wśród moich pracowników to obecnie około 80 dni, a rekordziści dobijają powoli do 150. Dziękuję wszystkim za tak długą współpracę.